Haar familie

Moeder is opgegroeid in een gezin van 11 kinderen, waar van 1 kind (Agneske, zei Moeder altijd) jammer genoeg vroegtijdig is gestorven.

In volgorde van leeftijd:

Iederéén van de familie was haar dierbaar, niet in het minst haar beide ouders.

Moeder heeft afscheid moeten nemen van haar vader in 1966. "Pépé van Aartrijke", zoals wij hem altijd noemden, was bezig aan het spitten in zijn moestuintje, toen hij plots onwel werd en even later overleed. Hij was 78 jaar...

Ik herinner me nog als klein ukkie (ik was toen 4 jaar), dat ik met enkele broers en zussen zat te bidden op tafel, terzelfdertijd door het keukenraam naar buiten turend of we Moeder niet over de brug zagen komen met haar blauwe fiets, om toch maar het goede nieuws te kunnen brengen. Maar helaas...

Ik heb haar vader ook nog bezocht op zijn sterfbed. Hij lag opgebaard in zijn ouderlijke woning, in een kamer tegen de buitenmuur.

In 1976 heeft Moeder dan moeten afscheid nemen van haar moeder. Na een opname van enkele weken in het ziekenhuis, is "Mémé van Aartrijke", zoals wij haar altijd noemden, op 75-jarige leeftijd overleden (03/09/1901 - 11/06/1976).

Ik hoor Moeder nog zeggen, toen ze haar jas van de kapstok nam en zich klaarmaakte om met de fiets naar het ziekenhuis in Torhout te gaan: "'t Is te hopen dat zij er nu ook niet vanonder muist". Maar ook hier, helaas...
Een zin die me altijd is bijgebleven, tot op de dag van vandaag. Want haar moeder was haar zeer dierbaar.