Gedicht
Moeder,
ik heb het geluk gehad, je 44 jaar lang te mogen kennen
maar nu zonder jou, neen, daar zal ik nooit aan kunnen wennen
samen met onze Vader heb je 57 jaar
lief en leed gedeeld met elkander, met elkaar
je bezorgdheid voor jouw kroost
was voor ons op ieder moment een grote troost
je zag niet graag je kinderen van huis vertrekken
want eenmaal gehuwd, moesten ze zelf hun plan trekken
je was altijd vrolijk, altijd blij, altijd welgezind
mede daarom, werd je door heel veel mensen zo erg bemind
de typische rode bolletjes op jouw zachte wangen
die waren zo mooi, ze deden naar nog meer van dat verlangen
10 mei was elk jaar een onvergetelijke dag
want het was dan immers... je verjaardag
jouw glimlach, die was welgemeend en oprecht
hij was zo mooi, heel zeker, en dat was echt
je hebt als geen ander gewerkt en gewroet
maar zonder ooit één woord te morren, je wist: "het moet"
ik herinner me nog de bonentrek
van 's morgens vroeg was je weg, dat was je uur van vertrek
je had reeds een dubbele dagtaak met al jouw kinderen
maar je wilde nóg meer werken, niemand kon je dit verhinderen
je mag uren in de omtrek zoeken en kijken
niemand heeft gedaan wat jij hebt gedaan, niemand die ook maar aan jou hielen kan reiken
de eenvoud waarmee je onder ons hebt geleefd
deze, die siert jou nog het meest
's nachts heb je menigmaal wakker gelegen
bezorgd als je was, altijd en iedereen zeer genegen
het huisje aan de Smissestraat
daar zijn wij allen grootgebracht, bij Moeder aan de haard, die stond altijd paraat
de tafel was elke dag gedekt
wat dit betekende, heb ik pas vele jaren later ontdekt
toen ik op mijn eigen benen moest staan
toen besefte ik pas goed, wat je allemaal voor mij hebt gedaan
mijn studies had ik zonder jullie nooit gekund
jullie hebben het me met hart en ziel gegund
we hadden niets teveel, maar zeker ook niets tekort
jullie beiden hebben daar met volle overgave voor gezorgd
je stond er altijd, dag en nacht
gezond of ziek, altijd voor ons op de wacht
alle steun die we nodig hadden, hebben we gekregen
je zat nooit om een inspanning verlegen
je was een strenge Moeder, maar zeer rechtvaardig
dit was nu eenmaal je karakter, je was zeer goedaardig
ik ben blij door jou te zijn opgevoed
dat heeft me getoond, hoe het in mijn verdere leven moet
weinigen hebben heden ten dage nog dat geluk
zo'n moeder te hebben, zo beminnelijk
"neen" zeggen, dat kon je niet
je wilde het niet aandoen, aan anderen verdriet
"de zoete inval" was niet voor niets de bijnaam van jullie huis
iedereen voelde zich er meteen thuis
een slechte eigenschap van jou?
ik weet er geen, 't is daarom dat ik zoveel van je hou
menig lange winteravonden heb ik je sokjes zien breien
je deed het graag, rijen na rijen
het mooiste cadeau die je Vader heb nagelaten
zijn jouw negen kinderen, jullie nazaten
jullie "Gouden Jubilee" hebben jullie kunnen vieren
met z'n allen hebben we ervan genoten, we wisten dat het je zou plezieren
ik weet dat dit één van de gelukkigste dagen was uit je leven
je hebt die dag opnieuw het beste van je gegeven
ook al had je, zoals iedereen, eens een mindere dag
ook toen konden we op jou rekenen, zelfs met een grote glimlach
jouw vele rugpijnen, soms niet te dragen, soms heel veel lijden
konden je niet tegenhouden, je wilde de pijn verbijten
niemand kan jou vervangen, niemand kan jou evenaren
wat jij hebt gedaan, kan door niemand worden vergaren
ik heb maar één "Moedre", en dat ben jij
jouw zoon te zijn, dat is een eer, dat maakt me intens blij
Vader is enorm verdrietig zonder jou
maar weet, hij is het die het meest van jou heeft gehouden, van zijn vrouw
wij hebben nu de plicht om goed voor Vader te zorgen
want jij zou het nooit anders hebben gewild, dan hem ook goed te verzorgen
die fatale dag, die fatale val
dit stort ons in een diep tranendal
je hebt waardig geleefd, je hebt waardig gediend
de allergrootste eer, die heb je dik verdiend
afscheid nemen van jou, doet heel veel pijn
zonder jou, zal het nooit meer hetzelfde zijn
wanneer je ook vertrekt, het is altijd veel te vroeg
we moesten nog zoveel vragen, we wisten nog niet genoeg
maar wetende dat je op ons wacht
't is dat, die de pijn wat verzacht
slaap zacht, lieve Moeder, rust nu maar in vree
weet dat je nooit uit onze gedachten zult gaan, in ons hart dragen we je overal met ons mee
ooit komt de dag dat we elkaar weer zullen ontmoeten
je kunt niet geloven hoe blij ik zal zijn, je weer te kunnen begroeten
ik moet je nu loslaten, mijn allerliefste Moeder, ik moet je laten gaan
maar weet dat je in mijn hart altijd zal blijven bestaan
we mogen niet blijven stilstaan, we moeten denken aan morgen
ik weet, dat je vanuit de Hemel verder voor ons zal zorgen
want de Hemel, dat heb je duizend maal verdiend
niemand anders, die de Heer zo trouw heeft gediend
Vaarwel, allerliefste Moeder...
Je zoon, Geert, 16 augustus 2006
