Evolutie

Moeder had al jaren heel veel last van een zeer pijnlijke rug. Het moet zowat 30 jaar terug begonnen zijn.

Na eerst een "klassieke" behandeling te hebben ondergaan (pijnlijke onderzoeken in het hospitaal), is ze eigenlijk altijd het meest geholpen geweest door... acupunctuur.

Er was een acupuncturist in Zedelgem, waar ze verschillende keren is geweest voor een sessie. Een sessie was een reeks van een 10-tal behandelingen. Eenmaal zo'n behandeling achter de rug, was ze voor een hele periode weer verlost van die pijnlijke aandoening.

Vele jaren is ze daarbij geholpen geweest, totdat die acupuncturist kwam te overlijden. Hij had wel een zoon die de praktijk verder zette. Echter, die praktijk was niet meer gelegen in Zedelgem, maar in Gistel.

Voor Moeder, behoedzaam als ze altijd is geweest, was dit te ver. Ze was haar vertrouwde, landelijk gelegen Zedelgem kwijt en wilde geen overstap maken naar de praktijk in Gistel. Daardoor is ze eigenlijk van die toch wel deugdzame acupunctuursessies afgestapt. Jammer natuurlijk...

Vorig jaar, halfweg oktober, was het weer zover. Zo erg, deze keer, dat Moeder op vrijdag 21 oktober 2005 is opgenomen geweest in het ziekenhuis te Torhout. Omdat Vader dan alleen achter zou blijven thuis, is beslist geweest dat hij met Moeder mee zou gaan naar het ziekenhuis. Hij had trouwens ook wat verzorging nodig.

In het ziekenhuis heeft men toen geconstateerd dat de schade aan de botten niet meer te herstellen was. De enige remedie, althans volgens de behandelende geneeshe(e)r(en), was het wegnemen van de pijnen. Dit gebeurde uiteindelijk door middel van pleisters die op de huid werden bevestigd.

Na een lange periode in het ziekenhuis, zijn Vader en Moeder dan opgenomen geweest in het revalidatiecentrum Koningin Elisabeth Instituut (beter bekend als de KEI) te Oostduinkerke, gelegen in de duinen. Dit was op 15 januari 2006.

Moeder was daar graag, zeer graag. Voor haar was dit een beetje de hemel op aarde.

Vader had wat meer moeite om dit te aanvaarden, vooral omdat hij altijd had gedacht terug naar huis te kunnen gaan, eenmaal de ziekenhuisperiode achter de rug was.

Maar Moeder kon het huishouden niet meer aan en stilletjesaan is ook bij hem het besef gegroeid dat terug naar huis gaan geen realistische optie meer was. Het kwam echter heel hard aan. Hij moest zijn oude, vertrouwde omgeving vaarwel zeggen en naar een nieuwe, onbekende omgeving gaan. En zoals iedereen weet: "Eeen oude boom wordt niet graag verplant".

Toch heeft Vader voor het welzijn van Moeder gekozen en is haar gevolgd, waar ze ook naartoe zou gaan.

Na een welgekomen revalidatie in de KEI, zijn Vader en Moeder dan op 2 april 2006 naar Residentie 't Rozenhof in Brugge gegaan.

Daar was een zeer mooie studio vrij en hebben wij ervoor gezorgd dat deze zo knus mogelijk was ingericht. Zoveel mogelijk vertrouwde voorwerpen werden daar geplaats. Onder andere de televisie, het televisiekastje, enkele meubels, de huwelijksfoto's van haar kinderen (waar ze uitermate trots en fier op was), enz...

Toen Vader en Moeder daar op maandag 2 april 2006 in de namiddag arriveerden, kon Moeder haar ogen niet geloven. Ze had nooit gedacht in zo'n mooi ingerichte studio te kunnen verblijven. Dankbaar als ze was, heeft ze dit ontelbare keren te kennen gegeven aan ons.

Wat ons ook mateloos verrastte, was dat Vader daar ook heel graag zat. We hadden ons daar eerlijk gezegd wat zorgen over gemaakt. De naam "Brugge" alleen al klonk als een boeman in Vader's oren. Dat was iets waar hij echt niet naar uitkeek.

Maar na daar een tweetal dagen te zijn geweest, stelde Vader zelf voor aan Moeder om daar te blijven. Moeder wilde eigenlijk niets lievers horen en was uiteraard zeer opgetogen en dolgelukkig met dit voorstel.

Ze zijn daar enkele maanden heel gelukkig geweest. Eindelijk vakantie na 78 jaar (Moeder) en 92 jaar (Vader). Gans hun leven heel hard gewerkt en nu kunnen "genieten van een oude dag". Een droom die werkelijkheid was geworden.

Ze hadden daar werkelijk alles wat ze nodig hadden: de nodige verzorging (alhoewel minimaal), een gedekte tafel met uitstekende maaltijden, een gezellige vriendschap met de vele andere gasten van de residentie, de nodige ontspanning, de nodige kine, nu en dan een uitstapje en noem maar op. Kortom, net wat ze eigenlijk nodig hadden.

Helaas, helaas, helaas... Er is ook een spreekwoord die zegt: "Mooie liedjes duren niet lang". Dat was jammer genoeg ook voor hen het geval.

Moeder was al niet erg goed meer te been -vandaar de verhuis naar een studio met verzorgingspersoneel- en had wat stabiliteitsproblemen. Dit is haar op een bepaald moment fataal geworden.

Op donderdag 13 juli 2006 werd ik op mijn werk opgebeld door mijn schoonbroer Eddy. Moeder was op haar achterhoofd gevallen en Eddy vroeg of ik kon langs gaan om te zien wat daar gebeurd was. Vader wist niet goed wat te doen en was een beetje in paniek, vandaar dat hij best wel wat hulp kon gebruiken.

Ik ben direct naar daar vertrokken en toen ik daar aankwam, lag Moeder op Vader's bed te wachten tot de ziekenwagen haar kwam ophalen om haar naar het ziekenhuis in Torhout te brengen. Ze vertelde me nog dat ze zwaar was gevallen en dat ze "het gekraak in haar hoofd had gehoord".

Ik heb haar nog de vraag gesteld waarom ze naar het ziekenhuis Torhout wilde en heb haar zelfs nog voorgesteld om naar het AZ te Brugge te gaan, slechts een boogscheut daar vandaan. Maar ze wilde per sé naar Torhout, dus hebben we dat gerespecteerd.

Daar aangekomen heeft ze een reeks onderzoeken ondergaan en die waren al bij al relatief gunstig. Er was wel een klein barstje in de schedel gedetecteerd, maar er was gelukkig "slechts" een reeds gestopte bloeding waargenomen.

De volgende dagen evolueerde alles gunstig, tot op die fatale dinsdag 18 juli 2006.

's Morgens is er nog een hersenscan uitgevoerd, waar alles goed bleek te zijn. Tijdens de dag heeft Moeder dan nog een zware inspanning moeten leveren, door heen en weer te moeten te wandelen in de gang van het hospitaal. Dit was een totaal onverantwoorde behandeling, gezien de staat waarin Moeder toen verkeerde (ze was al heel dronken toen ze simpelweg rechtop in haar bed zat!).
's Avonds rond 17 uur moet de comateuze toestand begonnen zijn, want ze heeft de laatste woorden tegen Katrien gezegd. Moeder had gezegd dat ze veel pijn in haar hoofd had. Waarschijnlijk begon de druk op haar hersenen, door de inwendige bloeding, heel groot te worden.
Pas na de derde maal de verpleging ter hulp te roepen, zijn die in actie geschoten en zijn ze binnengekomen in Moeder's kamer. Pas dan hebben ze de ernst van de zaak gezien en hebben ze onmiddelijk een dokter erbij geroepen.

Na een diagnose van amper 1 seconde (!!!) heeft deze gezien dat "mevrouw in een comateuze toestand verkeerde". Vanaf dan kon het niet snel genoeg meer gaan, toen waren ze plots wel allemaal alert! Intussen waren wel enkele zeer kostbare uren verloren gegaan!

Moeder is in "allerijl" (???) in die comateuze toestand naar het AZ Sint-Jan in Brugge gebracht. Door dit transport van Torhout naar Brugge is opnieuw zeer kostbare tijd verloren gegaan die er niet zou geweest zijn, moest ze direct in het AZ Sint-Jan in Brugge zijn opgenomen na haar val in haar studio.

In het AZ heeft men haar direct geopereerd om de druk op de hersenen zo snel mogelijk weg te nemen. Ze had als bij wonder de operatie overleeft, maar de dokters waren, zeg maar, pessimistisch. De kans dat ze het zou overleven, was eerder klein. Hard om te aanhoren, maar realiteit kan je nu eenmaal niet ontvluchten...

De daaropvolgende dagen waren zeer slopend, voor ons maar zeker ook voor Vader. We zorgden er voor dat Vader haar iedere dag kon bezoeken.

In het begin was er geen reactie waar te nemen. Moeder lag aan een beademingstoestel die haar hielp tijdens het ademen. Zodoende waren de inspanningen die ze moest leveren om te ademen, minder vermoeiend voor haar.

Na 14 dagen in comateuze toestand, werden we met zijn allen samengeroepen voor een gesprek met dokter Nauwynck. Daar sprak hij harde, maar duidelijke taal: zij hadden geen hoop meer voor Moeder.

Het voorstel was om de beademingsmachine weg te nemen (deze hielp toen ademen, maar gaf geen commando tot ademen) "en de natuur zijn gang te laten gaan".

Ik was innerlijk woedend om die uitspraak en heb me daar onmiddellijk tegen verzet. Dat was zoveel als onze Moeder aan haar lot over te laten.

14 dagen was veel te weinig om al zo'n besluit te trekken. Daarnaast was dit besluit niet gebaseerd op enig onderzoek, enkel op "vaststellingen". Dit kon ik niet aanvaarden en zou ik ook nooit aanvaarden (ook andere broers/zussen niet). Daarvoor had Moeder teveel gedaan voor ons allen. De dokter heeft onze menig meteen gerespecteerd en alles bleef zoals het was.

Intussen kropen de dagen voorbij, bangelijk afwachtend hoe het verder zou evolueren.

Plots was er weer een beetje hoop! Op zaterdag 5 augustus 2006, na 2 1/2 week comateuze toestand, begon Moeder te reageren op commando's. Ik was daar met Vader en we hadden gehoord via Rita dat Moeder blijkbaar "nu en dan" reageerde op commando's van de verpleegkundigen. Wat was ik blij toen ik dit hoorde, dat we ons verzet hadden tegen het wegnemen van de beademingsmachine!!!
Ik heb haar in 1/2 uur (11.00 - 11.30) tijd tot 6 maal gevraagd om haar tong uit te steken en ze heeft dit inderdaad 6 maal gedaan. Ik was heel blij dat Vader dit ook heeft kunnen zien.

Ik vroeg haar ook in mijn hand te knijpen, indien ze mij verstond. Ik heb dit tweemaal gevraagd en heb duidelijk 2 maal gevoeld dat Moeder haar uiterste best deed om dit commando op te volgen. Ik voelde een lichte druk in mijn hand.

Dat was één van de gelukkigste momenten uit mijn leven, ik had terug contact met haar. Ik had weer hoop, hoop dathet tij aan het keren was.

Maar het was echter van korte duur. De volgende morgen belde Rita mij op om te zeggen dat Moeder tijdens de nacht van zaterdag op zondag een bloeddrukval had gedaan en ze ook een longoedeem had opgelopen. Volgens de verpleegkundigen was het kantje-boordje geweest en konden we Moeder toen al op dat moment verloren hebben.

Dit was voor mij de eerste keer dat ik serieus beginnen twijfelen ben aan de goede afloop. Dit werd de volgende dagen alleen maar bevestigd. Ze had de bloeddrukval en het longoedeem overleeft, maar de nacht van woensdag op donderdag had ze opnieuw een bloeddrukval gedaan.

Sommigen hebben daarna blijkbaar nog reacities gezien van Moeder, maar dat geluk had ik jammer genoeg niet meer. Velen hebben blijkbaar gedurende die ganse periode Moeder haar ogen nu en dan zien openen, ikzelf heb dit niet mogen meemaken, jammer...

De laatste keer dat ik Moeder levend heb gezien, was de dag net voor haar dood: 11 augustus. Ik was toen met Vader bij haar, maar we hebben geen enkele reactie gezien tijdens dit bezoek van een half uur (in de voormiddag). Wat een verschil met amper een week geleden...

Toen ik de volgende dag (12 augustus) 's morgens om 6u15 een telefoon kreeg, wist ik meteen hoe laat het was. Rita belde mij om te zeggen dat de toestand van Moeder heel kritiek was en dat de situatie heel snel achteruit ging. Zo snel zelfs, dat de kans heel klein was dat we haar nog levend zouden kunnen zien.

We zijn dan in allerijl naar het ziekenhuis geweest, maar het was te laat... Moeder was overleden in de vroege morgen van zaterdag 12 augustus 2006...

Op dat moment eindigde het leven van een unieke vrouw, die ons allen het leven had geschonken en die haar ganse leven ten dienste had gesteld voor haar ouders, haar man en haar 9 kinderen, zichzelf voor 100% wegcijferde en een ander steeds op de eerste plaats stelde. Een zeer groot verlies...