Evolutie

Vader is heel, heel lang een gezond en "kloek" mens geweest. Tot op zijn 91ste zat hij in deze eigenste tijd van het jaar zijn lievelingshobby uit te voeren: zich ontfermen over zijn stukje land.

Mijn ouders hadden een mooie lap grond gekocht in Wijnendale. Een deel daarvan, ongeveer 1200 m² heeft ons Vader en Moeder jarenlang gebruikt om groenten te kweken voor het grote gezin.

Ontelbare kilogram aardappelen, prei, bonen, spinazie, erwten, wortels, ajuinen, bloemkolen, rode kolen,... zijn geoogst geworden, dankzij de grote zorg die mijn ouders besteedden aan hun toch wel zeer grote moestuin.

Ieder jaar, vlak na de winter, haalde Vader ergens een boerenpaard vandaan, om zijn land - waar op dat moment de stalmest en beer was op uitgevoerd- om te ploegen met paard en "jumelle". Het paard kon hij meestal krijgen van een andere landbouwer in Wijnendale, Lucien Andries.

Lucien kende Vader zeer goed en wist dat hij als geen ander een paard kon mennen. Hij heeft dan ook nooit een probleem gemaakt van het feit dat Vader nu en dan eens zijn paard kwam vragen.

Vader bewees uiteraard ook -zelf of door de kinderen- een dienst terug aan Lucien. Dit kon gaan van helpen op de boerderij van Lucien indien het druk was, alover helpen aardappelen planten met de aardappel plantmachine tot het binnenhalen van het hooi.

Ik heb het allemaal zelf nog meegemaakt...

Eenmaal het land omgeploegd was, werd het dan effen gelegd, klaar om menig groenten te oogsten. Duizenden, zoniet tienduizenden uren heeft Vader op het land doorgebracht.

Nog voor hij ging werken, heel vroeg in de morgen, was hij al bezig met zijn land. Na de dagtaak bij Valère Kemel, begon hij opnieuw verder te werken op zijn land. Menig landbouwer in Wijnendale was jaloers op de prachtige groenten die mijn ouders konden oogsten van hun land en de manier waarop Vader zijn land onderhield.

Geen sprietje onkruid mocht er komen, of hij was bezig met schoffelen om die rotdingen kapot te kappen.

In de kelder werden dan grote voorraden aardappelen opgeslagen om de winter te kunnen doorkomen. Vele andere groenten werden door Moeder gesteriliseerd in bokalen (dat was toen nog de mode) en in de kelder geplaatst, om dan 's winters te kunnen opeten.

Ik heb Moeder menigmaal zien zeulen met bokalen vol met groenten om in de oude wasmachine te steriliseren en om daarna in de kelder geplaatst te worden. Jammer genoeg zijn dit allemaal vervlogen herinneringen...

Vader heeft zelfs nog in 1975 een eigen "jumelle" gekocht bij een smid in Gistel. Op die manier moest hij niet meer het materiaal gebruiken van de landbouwer waar hij zijn paard ging halen. Enkel het paard was voldoende, misschien ook nog een rol om daarna het land te rollen.

Hij was zeer secuur op zijn jumelle. Eigenlijk op al zijn materiaal. Van spade to riek, alles moest piekfijn afgekuist en ingeolied zijn na de noeste arbeid op het land.

Hij heeft nog jaren kunnen genieten van zijn aankoop, tot ergens halverwege de jaren '90. Zoals op iedereen, begonnen ook de jaren wat vat te hebben op Vader en zag hij het niet meer zitten om op hogere leeftijd nog zijn volledige perceel met groenten te bebouwen. Hij heeft toen een 300 m² van zijn land overgehouden voor zichzelf, een lapje grond die hij met zijn spade heeft bewerkt tot hij de gezegende leeftijd van 91 jaar had bereikt. De rest werd door zijn schoonzoon Noël gebruikt om gras op te zaaien voor het voederen van zijn koeien. Het gras werd tot hooi verwerkt en dan in bundels geperst om in de winter aan de dieren te geven.

Noël was echter niet zo secuur als Vader op zijn land en menig maal moest Vader zich bedwingen om niet opnieuw de slaaf te worden van het volledige perceel. Maar dat zat in het beestje zelf: je bent zo of je bent zo niet...

De laatste 10 jaar heeft Vader dan nog groenten gekweekt voor hem en Moeder. Uiteraard was er ook dan veel te veel opbrengst, maar met zo'n groot gezin was het niet moeilijk om de overtollige groenten kwijt te raken aan de kinderen.

Ook vele mensen in Wijnendale hebben kunnen proeven van Vader's tuiniersmanskunst. Ze zullen het geweten hebben, toen Vader geen groeten meer teelde en ze noodgedwongen terug naar de "moderne supermarkten" mochten om hun niet-zo-dagverse groenten duur te gaan inkopen!

Maar toen kwam die zwarte 21 oktober 2005. Die dag is Moeder binnengebracht in het hospitaal te Torhout, vanwege eens te meer hevige rugpijnen.

Omdat Vader alleen zou achterblijven, is hij meegeweest naar het hospitaal. Daar hebben mijn ouders een 3-tal maanden verbleven.

Vader had altijd gehoopt dat hij opnieuw zou kunnen terugkeren naar het huis aan de brug in Wijnendale, maar zijn wereld stortte nagenoeg in, toen hij hoorde dat Moeder niet meer in staat was om het huishouden te redderen.

Na het verblijf van 3 maanden in het hospitaal (21 oktober 2005 - 15 januari 2006), zijn mijn ouders dan naar het revalidatiecentrum "De Kei" (Konining Elisabeth Instituut) gegaan om daar nog een tweetal maanden te revalideren. Dit zijn echter zwarte maanden geweest voor Vader, omdat hij zijn hoop om ooit terug te keren naar het warme nest in Wijnendale, in rook zag opgaan... Hij was zeer triest. Moeder vond dit uitzonderlijk jammer, omdat zij daar in de Zevende Hemel was. Ze was er ontzettend graag, maar Vader was een mens "van de buiten" en werd plots gedwongen om binnen te zitten, na 91 jaar in harmonie met de natuur te hebben geleefd. Zeg nu zelf, da's niet evident...

Vader begon eigenlijk wat te treuren, maar besefte uiteindelijk wel dat Moeder "op versleten" was en het niet meer aankon om naar Wijnendale terug te keren.

Hij berustte in zijn lot en we zijn dan beginnen kijken om een RVT te vinden. We hadden geluk dat er in Residentie 't Rozenhof in Brugge (Sint-Andries) nog een studio vrij was, waar mijn ouders zouden kunnen genieten van een welverdiende "oude dag".

Op maandag 3 april 2006 hebben mijn ouders dan hun intrek genomen in 't Rozenhof. Voordien hadden wij ervoor gezorgd dat de inrichting van de studio zoveel mogelijk met materiaal vanuit hun ouderlijke huis werd bemeubeld: kasten, stoelen, kleine meubeltjes, TV, zetels,... Op die manier voelden zij zich terug een stukje thuis.

Toen ze voor de eerste keer binnenkwamen in hun "nieuwe thuis", viel Moeder's mond open van verbazing: ze was danig ontroerd over wat ze te zien kreeg. Uiterst tevreden en uiterst in haar nopjes, heeft ze dan haar intrek genomen in die studio, samen met Vader.

Haar verwondering was nog groter, toen Vader haar de tweede dag al voorstelde, om daar te blijven wonen. Moeder wou niets liever horen en was dan ook zielsgelukkig dat uitgerekend Vader met dit voorstel kwam.

Ze zijn toen samen naar de receptie van de residentie gegaan en gevraagd of zij daar gewoon konden blijven. Uiteraard was dit geen probleem

Vader herpakte zich weer en kon, samen met Moeder, weer meer genieten van zijn oude dag. Tot op die fatale donderdag 13 juli 2006, toen Moeder haar fatale val maakte...

Toen Moeder dan overleed aan de gevolgen van die val, zat Vader in zak en as. Hij bleef alleen en verweest achter en zag het nut van zijn verblijf op deze aarde niet meer in. Menigmaal heeft hij toen gezegd dat hij naar Moeder wilde en dat hij er geen probleem zou van maken, moest hij 's anderendaags 's morgens niet meer wakker worden.

Dat waren uiteraard harde uitspraken voor ons, maar vanuit zijn standpunt gezien, volkomen begrijpelijk.

We hebben alles in het werk gesteld om hem dat rouwproces zo goed mogelijk te laten verwerken. Iedere dag was er 's avonds wel iemand bij hem, iedere zondagnamiddag was er wel iemand die ofwel op visite ging bij Vader, ofwel hem ergens mee naar toe nam. Dit alles om hem zijn zinnen wat te laten verzetten, maar intern bleef het verlies van zijn vrouw en onze Moeder hard aan hem knagen.

Beetje bij beetje is Vader dan fysisch en mentaal beginnen achteruitgaan. Hij wilde niet aanvaarden zat "zijn Rosa" er niet meer was en dat was moeilijk. Uiteraard voor hem, maar ook voor diegenen die hem een bezoek brachten.

Hij begon echt te treuren. Hij had wel nog goede momenten, maar die werden zeldzamer en zeldzamer.

Waar ik vorig jaar -en ik niet alleen- nog gerust met hem kon buiten gaan wandelen (weliswaar korte etappes, maar toch), kon dit dit voorjaar niet meer.

Ik ben wel nog 2 maal met hem naar "de bank" geweest, een zitbank niet ver van 't Rozenhof. Maar dat kostte al heel veel moeite en het was duidelijk dat het fysisch snel achteruit ging. Ik had hem beloofd dat we, eenmaal mooier en warmer weer, met zijn rolstoel zouden gaan beginnen wandelen, zodat hij ook eens iets meer zag dan alleen maar steeds dezelfde plaats. Jammer genoeg heeft dit niet meer mogen zijn...

Vader had al enkele keren gevallen, maar op donderdag 10 april in de namiddag deed hij wel een erg zware val. Hij was gewond aan het hoofd en het personeel van 't Rozenhof wou geen risico's nemen en heeft hem direct met de 100 laten overbrengen naar het A.Z. Sint-Jan, te Brugge.

Hij is daar dan uiteindelijk op dinsdag 15 april om 11u40 in de morgen van ons heengegaan.

Net zoals bij mijn Moeder, is ook op dat moment een heel speciaal en bijzonder iemand ons ontvallen. Een man die, samen met Moeder, bergen heeft verzet, in eenvoud heeft geleefd voor zijn vrouw en zijn gezin, hard en noest gewerkt heeft...

We zijn nu, naast onze dierbare Moeder, ook onze dierbare Vader verloren en blijven -leterlijk- verweesd achter.

Een tijdperk is afgesloten. Een tijdperk die niemand kan en zal vergeten. Een tijdperk waar wij onze opvoeding, opleiding, levensstijl,... in aangeleerd gekregen hebben door onze ouders.

Het is nu onze plicht naar onze ouders toe, om die over te dragen aan de nieuwe generaties. Wij hebben altijd het goede voorbeeld gezien, een fantastische jeugd gehad, de nodig zorgen en bijsturingen gekregen. Aan ons nu om die traditie verder te zetten, met onze ouders steeds in onze gedachten.

Vader, je bent na een zoektocht van 20 maanden eindelijk terug bij je geliefde Rosa en Moeder. Je bent nu herenigd en jullie kunnen nu beiden verder over ons waken.

Het ga jullie beiden goed, we weten dat jullie vanuit die speciale plaats naar ons toezien.

Bedankt voor alles wat jullie voor ons hebben gedaan, bedankt voor de opvoeding die we hebben gekregen, bedankt voor de kansen die we hebben gekregen, bedankt om de eer te hebben gehad om in een liefdevol en warm nestje te kunnen opgroeien, kortom: BEDANKT, LIEVE OUDERS!

Ik zeg geen vaarwel aan jullie beiden, maar TOT ZIENS!!!